Alamkuh Zirvesi

Alamkuh, Takht-ı Süleyman bölgesinde yer alan ve Demavend'den sonra İran'ın en yüksek dağı sayılan bir zirvedir. İlginç bir şekilde, zirvenin kuzey cephesinde bulunan Alamkuh duvarı, ülkemizin en teknik ve en zorlu zirvelerinden biri olarak kabul edilir ve bu da zirvenin daha da ünlenmesine yol açmıştır.

Takht-ı Süleyman bölgesi kuzeyde Çalus, Selmanşehr, Tenekabon ve ormanlık alanlarla, doğuda Çalus Nehri vadisiyle, batıda ise Tenekabon'un büyük Sehezar Vadisi'yle sınırlanır. Bölgenin güney ve güneybatısı ise Taleqan ve Alamut vadilerine ulaşır. Bu bölgede 4000 metrenin üzerinde birçok yüksek zirve vardır; ancak Kelardeşt şehrinin 20 kilometre güneybatısında yer alan 4850 metre yüksekliğindeki Alamkuh, İran'ın ikinci yüksek zirvesidir ve "İran'ın Alpleri" olarak bilinir. Takht-ı Süleyman, adından da anlaşılacağı gibi ülkemizin en büyük buzullu dağlık bölgesine sahiptir. Bu bölgedeki buzullar arasında Serçal, Alamçal, Takht-ı Süleyman, Mercikeş, Hersan, Heft Han, Çalon, Şaneküh ve Esplit sayılabilir.

Alamkuh belki İran'ın ikinci yüksek zirvesidir. Ancak iş tırmanış rotasının zorluğuna geldiğinde bu dağ birinciliği kolayca alabilir. Alamkuh zirvesinin tırmanış için kuzey ve güney olmak üzere iki ana cephesi vardır ve her biri farklı rotalardan oluşur. Alamkuh'un güney cephesinin rotası daha kolaydır ve Hesarçal'dan başlar. Bu nedenle tırmanışların çoğu bu cepheden yapılır. Kuzey cephesinin başlangıç noktası ise Alamçal'dır ve Siyah Sengha, Gerde-i Alman'ha ve Alamkuh Duvarı olmak üzere üç rotadan oluşur. Bu heybetli dağa ulaşan rotaların çok sayıda olduğunu ve her dağcının fiziksel hazırlığına göre kendi tırmanış yöntemini ve rotasını belirleyebileceğini bilmeniz gerekir.

Takht-ı Süleyman bölgesindeki bitki örtüsü örnekleri arasında yer servisi (sürünen ardıç), Kolah-ı Mir Hasan ve çubek gibi yastık bitkileri ile geven sayılabilir. Bu bölgedeki bitkilerin çoğu şifalıdır; ancak yükseklere çıktıkça soğuk ve kar yağışı nedeniyle daha az bitki yetişir. Bölgenin yoğun yaşayan hayvan türleri arasında boz ayı, dağ keçisi, leopar, kurt, çakal, tilki, çil keklik ve kınalı keklik sayılabilir.

Alamkuh zirvesine tırmanmak için en iyi zaman yaz, özellikle de Tir ayının ikinci yarısıdır. Sonbahar ve kış aylarında bölgede yoğun kar yağışı, fırtına ve art arda çığ düşmesi yaşanır ve bu tehlikeler bahara kadar sürer. Yazın ise rüzgâr batıdan, Sehezar bölgesi yönünden eser ve bölgede çeşitli buzullar bulunduğu için çok sayıda kaynak başı vardır. Elbette bu dağlık bölgelerin havasının son derece değişken olduğunu ve tırmanış sırasında birdenbire soğukla ya da yoğun sisle karşılaşabileceğinizi unutmamak gerekir. Bu nedenle yola çıkmadan önce mutlaka bölgenin hava durumunu kontrol edin.