برج چهل‌دختران یکی از شاخص‌ترین بناهای تاریخی به‌جامانده از دوران سلجوقی در دامغان است که قدمت آن به سده پنجم هجری قمری بازمی‌گردد. این اثر ارزشمند به دستور ابوشجاع اصفهانی در سال 446 هجری قمری ساخته شده و با شماره 83 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. قرارگیری این برج در محوطه امامزادگان محمد و جعفر، باعث شده تا در کنار کاربری مذهبی محیط، جلوه‌ای تاریخی و معماری نیز به این مجموعه افزوده شود. هرچند برخی روایت‌ها نام «چهل‌دختران» را به باورهای پیش از اسلام نسبت می‌دهند، اما کاربری اصلی بنا به‌احتمال زیاد آرامگاه خانوادگی بوده است.

این برج آجری با ارتفاع حدود 15 متر و ساختاری استوانه‌ای، دارای قطر داخلی حدود 5.5 متر و قطر خارجی نزدیک به 7.8 متر است. نمای بیرونی آن از دو بخش اصلی تشکیل شده؛ بخش پایینی با آجرکاری ساده و بخش بالایی که با کتیبه‌ای به خط کوفی و نوارهای تزئینی آجری آراسته شده است. گنبد مخروطی شکل در بالای برج، جلوه‌ای خاص به آن بخشیده و شباهت‌هایی با دیگر برج‌های آرامگاهی دوره سلجوقی مانند برج طغرل دارد. یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این بنا، نوع آجرچینی آن است که به‌گونه‌ای دقیق و ظریف اجرا شده که گویی بدون استفاده از ملات ساخته شده است. درون برج نیز قبری ساده و گچی قرار دارد که هویت صاحب آن مشخص نیست و احتمال داده می‌شود این بنا به‌عنوان آرامگاه خانوادگی مورد استفاده قرار گرفته باشد.

برای دسترسی به برج چهل دختران، پس از ورود به شهر دامغان از مسیر سمنان، می‌توان وارد خیابان شهید مفتح شد و پس از عبور از میدان شهدا و ادامه مسیر در بلوار امام خمینی، این برج را در سمت چپ مشاهده کرد. با توجه به شرایط اقلیمی منطقه که در دسته نواحی نیمه‌بیابانی قرار می‌گیرد، بهترین زمان بازدید از این جاذبه فصل‌های معتدل سال، به‌ویژه بهار و اوایل پاییز است. در بازدید از این اثر تاریخی، رعایت اصول گردشگری مسئولانه از جمله حفظ پاکیزگی محیط، خودداری از آسیب به بنا و احترام به فضای مذهبی اطراف آن ضروری است تا این میراث ارزشمند برای نسل‌های آینده نیز حفظ شود.