مناره گلپایگان که با نام «میل گلپایگان» نیز شناخته می‌شود، یکی از برجسته‌ترین آثار تاریخی شهرستان گلپایگان در استان اصفهان است. این بنای ارزشمند در بافت شهری گلپایگان و در نزدیکی خیابان امام خمینی و سه‌راه آیت‌الله طالقانی واقع شده است. قدمت این مناره به قرن پنجم هجری قمری و دوره سلجوقیان بازمی‌گردد و در زمان ساخت، به‌عنوان یکی از بلندترین مناره‌های ایران شناخته می‌شده است. قرارگیری آن در مسیرهای تاریخی و تجاری گذشته، به‌ویژه جاده‌های کاروانی، اهمیت ارتباطی و راهنمایی ویژه‌ای به این سازه بخشیده بود.

این مناره تاریخی با ارتفاع حدود 18 متر، دارای ساختاری آجری و استوانه‌ای است که با دو ورودی و پلکان مارپیچ داخلی طراحی شده است. وجود کتیبه‌های آجری به خط کوفی و تزئینات ساده اما دقیق سلجوقی، نشان‌دهنده مهارت بالای معماران آن دوره در خلق سازه‌های مرتفع و پایدار است. مناره گلپایگان در طول قرن‌ها در برابر عوامل طبیعی مانند زلزله، باد و تغییرات اقلیمی مقاومت کرده و بخش‌های آسیب‌دیده آن نیز در دوره‌های مختلف مرمت شده‌اند. این اثر به‌عنوان یکی از نمادهای معماری ایرانی-اسلامی، جایگاه ویژه‌ای در میان آثار تاریخی منطقه دارد و از نظر هنری و مهندسی نیز بسیار قابل توجه است.

بازدید از مناره گلپایگان به‌راحتی از داخل شهر امکان‌پذیر است و در محدوده‌ای شهری و قابل دسترس قرار دارد. بهترین زمان بازدید از این اثر تاریخی فصل‌های بهار و پاییز است که شرایط آب‌وهوایی منطقه معتدل‌تر و مناسب‌تر برای گردش شهری است. در بازدید از این بنای ارزشمند، رعایت اصول میراث‌گردی مسئولانه مانند حفظ نظافت محیط، عدم آسیب به سازه تاریخی و احترام به فضای فرهنگی اطراف ضروری است.