Şahcahan Zirvesi

3.064 metre yüksekliğiyle Şahcahan Dağı, Alaçadağ (Aladağ) dağ silsilesinin en yüksek zirvesi ve aynı zamanda Kuzey Horasan Eyaletinin en yüksek noktasıdır. Bu görkemli dağ, Alaçadağ'ın güneydoğu kesiminde yer alır ve eyaletin dört şehristanına yayılan geniş bir alanı kapsar: Bam ve Safiabad şehristanının kuzeyi, İsferayin'in doğusu, Faruc'un güneybatısı ve Şirvan'ın güneyi. Şirvan, Faruc, İsferayin ve Bocnurd şehirlerinin her biri bu zirveye çok da uzak olmayan bir mesafededir. Bu dağ, Jurasik dönemi tortul kayaçlarından oluşmuş ve Miyosen–Pliyosen döneminde geniş çaplı bir yapısal gelişim geçirmiştir; göz alıcı bir manzara sunar ve doğayla tarihi bir arada yaşatır.

Yerel şivede Şahcahan Zirvesi'ne «Şaycan» denir. Bu sözcük bölge halkının dilinde bir kadın adıdır ve halk şiirlerinde ile edebi metinlerde sıkça kullanılır. Hemraz ba Neva-ye Şahcahan (Ahmed Ezdi ve Nevruzali Nevruzi'nin eseri) ve Safarname: Ez Şaycan ta Şahcahan (Yusufali Yusufnejad'ın eseri) gibi kitaplar, bu zirveyi kültürel ve tarihsel açıdan ele almıştır. Bazılarına göre Şahcahan adı, yaklaşık 300 yıl önce bu bölgede yaşamış, komutan ve hükümdar olan aynı adlı bir kadından gelir ve bu kadın zirveye gömülmüştür.

Şahcahan Dağı'nın doğası çok çeşitli bitki türleriyle kaplıdır; bunlardan bazıları şunlardır: ardıç, dağ kadıntuzluğu (yaban barberisi), hindiba, nane, anuh, akbaş, lavanta, pelin, geven, siyahtelu ve çeşitli yabani laleler. Geniş meralar ve henüz tanınmayan bitki türleri, bu bölgeyi botanik ve doğa turizmi meraklıları için bir cennete dönüştürmüştür. Zirveye tırmanış, orta düzeyde fiziksel hazırlığa sahip dağcılar için uygundur ve zorluk derecesi, eğimin artması ve sırtları aşmak gerektiği için «orta» olarak değerlendirilir. Tırmanış için en iyi zamanlar ilkbahar (Ordibeheşt) ve sonbahardır (Aban); bu mevsimlerde rota nispeten kuru olur ve ardıç örtüsü, yabani çiçekler ve şelaleler gibi eşsiz doğal güzellikler görülebilir.