کاروانسرای میاندشت یکی از ارزشمندترین مجموعه‌های تاریخی ایران است که در استان سمنان، شهرستان میامی و در مسیر تاریخی جاده ابریشم قرار دارد. این مجموعه در حدود 40 کیلومتری شرق شهر میامی و در محور شاهرود–سبزوار واقع شده و از سه کاروانسرای متصل به هم تشکیل شده است که شامل یک کاروانسرای صفوی و دو کاروانسرای قاجاری می‌شود. کاروانسرای صفوی که با نام کاروانسرای شاه‌عباسی شناخته می‌شود، در دوره صفویه بنیان‌گذاری شد و بعدها در دوره قاجار با توسعه مسیرهای کاروانی، دو کاروانسرای دیگر به آن افزوده شد. این اثر در 14 شهریور 1356 با شماره 1439 در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد و در سال 1402 نیز همراه با مجموعه «کاروانسراهای ایرانی» در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. مجموعه میاندشت با قدمتی نزدیک به 400 سال، به‌عنوان بزرگ‌ترین مجموعه کاروانسرایی ایران شناخته می‌شود و در گذشته توان اسکان هزاران زائر و کاروان را داشته است.

این مجموعه تاریخی حدود 21 هزار متر مربع وسعت دارد و معماری آن شامل حیاط‌های مرکزی، ایوان‌های بلند، حجره‌ها، شاه‌نشین، آب‌انبارها، چاپارخانه، تلگراف‌خانه و بقایای قلعه‌ای با برج‌های مدور است که جلوه‌ای کم‌نظیر از معماری کاروانسراهای مسیر جاده ابریشم را به نمایش می‌گذارد. کاروانسرای صفوی در بخش غربی دارای پلان هشت‌ضلعی و حیاط مرکزی است و بخش‌های قاجاری با ساختار چهارایوانی و شاه‌نشین توسعه یافته‌اند. امروزه این مجموعه کاربری گردشگری و اقامتی پیدا کرده و با اتاق‌های سنتی، رستوران، چایخانه، بازارچه صنایع‌دستی، موزه سنگ و گوهر، اجرای موسیقی و نقالی، آتلیه عکاسی و امکانات بوم‌گردی پذیرای گردشگران است. همچنین شترسواری، رصد آسمان شب، تماشای حیات‌وحش و صحراگردی از تجربه‌های شاخص این مجموعه در حاشیه اقلیم نیمه‌خشک منطقه به شمار می‌رود.

برای دسترسی به کاروانسرای میاندشت باید وارد محور امام رضا (جاده سبزوار–میامی) شوید؛ این مجموعه در حاشیه مسیر و در نزدیکی روستای میان‌دشت قرار دارد. اگر از سمت شاهرود حرکت کنید، پس از عبور از میامی با استفاده از دوربرگردان می‌توان به مجموعه رسید و از سمت سبزوار نیز کاروانسرا در کنار جاده قابل مشاهده است. فصل‌های پاییز، اوایل بهار و زمستان به دلیل هوای معتدل‌تر و کاهش گرمای اقلیم نیمه‌بیابانی، بهترین زمان بازدید محسوب می‌شوند. با توجه به ارزش تاریخی بنا و قرارگیری آن در فهرست جهانی یونسکو، رعایت اصول طبیعت‌گردی و گردشگری مسئولانه از جمله خودداری از آسیب به سازه‌ها، حفظ پاکیزگی محوطه، احترام به معماری سنتی و پرهیز از ورود به بخش‌های آسیب‌پذیر مجموعه اهمیت زیادی دارد.